Vijf jaar Pieter de Duinwandelaar

Mijn blog bestaat al weer vijf jaar! Of eigenlijk: vijf jaar en een paar maanden inmiddels. Ik had alleen nog geen tijd gehad om er bij stil te staan. Tijd voor een nieuwe terugblik en vooruitblik, want sinds de vorige keer dat ik dat deed – drie jaar geleden – is er heel veel gebeurd en dat heeft invloed op mijn blog gehad.

Drie jaar geleden, kort na ‘Twee jaar Pieter de Duinwandelaar’, was er een grote verandering in mijn situatie. Na lange tijd werkloos te zijn geweest, had ik eindelijk weer werk gevonden. Hoewel ik ontzettend blij was dat ik weer aan het werk was, moest ik opnieuw wennen aan het werkritme en de balans zien te vinden tussen werk en privé.

Ik had minder tijd om te schrijven, toch lukte het mij in eerste instantie wel om wat verhalen te produceren. Na ‘Kalmer worden door de kosmos (deel 1)’ liep ik vast: deel 2 kwam maar niet. Wat ging er mis? Ik zat me af te vragen of ik nog wel verder moest gaan met schrijven en met mijn blog. Gelukkig vond ik de oorzaak: de onverwerkte gebeurtenissen die zich hadden afgespeeld tijdens mijn werkloosheid. Toen ik daarmee afgerekend had, kon ik weer verder.

Na de eerste twee jaar veel over ADHD en autisme te hebben geschreven, wilde ik het graag wat meer over andere onderwerpen hebben, zoals wandelen en de natuur. Nu ik de verhalen van de afgelopen drie jaar opnieuw lees, is mij dat wel gelukt. Op de achtergrond keren wel de problemen weer terug waar ik mee te maken heb, bijvoorbeeld in mijn verhaal over de Veluwe.

Had ik meer willen bloggen en eindelijk mijn boek af willen hebben? Ja, uiteraard, het liep alleen anders. Ik heb wel op andere vlakken meer vooruitgang geboekt. Ik ben namelijk nog een halve dag extra gaan werken en voor mij is dat heel wat. Ik moest daar natuurlijk wel weer aan wennen en dat is gelukt. Ik vind het belangrijk dat ik weer aan het werk ben, dat ik nu beter in mijn vel zit dan toen ik werkloos was en dat er weer meer mogelijk voor mij is.

Één van de andere dingen waar ik minder tijd voor heb gekregen sinds ik weer aan het werk ben is wandelen. Aangezien wandelen zowel lichamelijk als geestelijk heel belangrijk voor mij is, moest ik manieren zien te vinden om daar tijd voor vrij te maken en die heb ik gevonden. De laatste tijd heb ik met de mooie herfstdagen weer veel gewandeld in de duinen van het Westduinpark. Ik moet tenslotte mijn pseudoniem wel eer aan doen. Het levert mooie foto’s op waarvan ik er hier een paar heb geplaatst.

Nu ik in een wat rustiger vaarwater ben gekomen, kan ik weer meer tijd besteden aan schrijven en mijn blog. Ik ga alleen voortaan proberen met de stroom mee te drijven en zien wat er op mijn pad komt. Hoe minder druk ik me maak over of het schrijven wel of niet lukt, hoe beter het gaat. Ik heb gemerkt in mijn omgeving dat er nog steeds behoefte is aan informatie over ADHD, autisme en aanverwante zaken. Ik ga daar de komende tijd op mijn blog weer meer aandacht aan besteden.