Kalmer worden door de kosmos (deel 1)

Slapen lukte mij met geen mogelijkheid meer. Hele nachten lag ik wakker. Ik was zes jaar, zat gelukkig inmiddels op een leuke school en het ging daar een stuk beter met mij. De gebeurtenissen op mijn vorige school zaten mij alleen nog steeds dwars. Ik had voortdurend nachtmerries en durfde niet meer te slapen. Totdat er tijdens die slapeloze nachten een grote interesse voor iets bij mij werd gewekt.

Mijn bed stond tegen het raam van de slaapkamer aan. Als ik de gordijnen open deed, kon ik naar buiten kijken. Omdat mijn slaapkamer zich aan de achterkant van ons huis bevond en er alleen vanuit een zijstraat wat zwak licht van straatlantaarns kwam, was het redelijk donker. Als het dan ook nog eens helder weer was, waren er in de lucht sterren te zien. Sommige waren heel fel, andere waren zwakker. Ook was de maan soms te zien, maar die had wel steeds een andere gedaante.

Ik werd nieuwsgierig naar alles wat ik daar in de lucht zag. Wat zijn die sterren nu precies? Waarom zie ik de maan steeds anders? Die gedachten drukten mijn angsten om te gaan slapen en voor de nachtmerries naar de achtergrond. Na een tijdje lukte het weer om te slapen, al had ik af en toe nog steeds nachtmerries. Maar ik had nu op de momenten dat ik lastig kon slapen afleiding aan de sterren. Zelfs al was het bewolkt en kon ik de sterren niet zien, dan waren de herinneringen aan de andere keren dat ik de sterrenhemel had gezien genoeg om toch weer in slaap te kunnen vallen.

Het duurde daarna toch nog even voordat ik mij verder ging verdiepen in sterrenkunde. Op een gegeven moment stond ik samen met mijn vader op een winteravond op het balkon naar de sterren te kijken. Hij vertelde mij dat het best wel eens zou kunnen zijn dat sommige sterren die je nu nog ziet er misschien al niet meer zijn omdat het licht er heel lang over doet om naar ons te komen. Dat vond ik heel bijzonder: hoe kon dat? Het maakte mij nóg nieuwsgieriger.

Ik was zelf nog geen lid van de bibliotheek, maar mijn zus die een aantal jaren ouder is dan ik, was dat wel. Zij ging voor mij boeken over sterrenkunde lenen bij de bibliotheek. Ik las daarin van alles over sterren, planeten, de maan en de zon. Ik wist na een tijdje veel sterren en sterrenbeelden te herkennen. Ik kreeg later ook een aantal boeken over sterrenkunde van mijn ouders.

Mijn interesse voor sterrenkunde werd groter en groter. Ik keek veel televisieprogramma’s die over sterrenkunde gingen. Ik knipte elke maand het artikel uit de krant waarin de gebeurtenissen aan de sterrenhemel van die maand werden beschreven. Daardoor was ik op de hoogte als er iets bijzonders te zien zou zijn. Zo was er begin 1982 een totale maansverduistering te zien en was er begin 1983 een samenstand tussen de planeten Venus en Mars.

Dat laatste is alweer veertig jaar geleden. Ik herinnerde het me weer omdat er vorige week een samenstand was van dit keer de planeten Venus en Jupiter. Sterrenkunde is nog steeds een grote hobby van mij. Ik heb dan ook foto’s van de samenstand gemaakt waarvan ik er twee hier heb geplaatst.

Binnenkort vertel ik in deel 2 meer over hoe mijn sterrenkundehobby zich verder heeft ontwikkeld tussen 1983 en 2023.