Twee jaar Pieter de Duinwandelaar

Angst overviel mij twee jaar geleden. Ik wilde beginnen met bloggen en daarbij soms over best persoonlijke onderwerpen schrijven. Dat durfde ik op dat moment niet onder mijn eigen naam. Ik bedacht een pseudoniem waardoor ik mij wat comfortabeler voelde. Ik stapte daarna over de drempel heen, startte mijn blog en werd Pieter de Duinwandelaar.

In eerste instantie had ik het bestaan van mijn blog alleen bekend gemaakt aan een kleine groep mensen in mijn omgeving. Na een aantal verhalen te hebben gepubliceerd, kreeg ik daar positieve reacties op. Die reacties gaven mij veel meer zelfvertrouwen. Ik had daardoor niet meer de behoefte om anoniem te blijven en voegde mijn eigen naam toe aan mijn biografie. Ik besloot wel mijn pseudoniem te houden.

Ik werd actiever op sociale media om zo te proberen een groter publiek te bereiken. Het contact met anderen op sociale media was iets wat ik in eerste instantie erg lastig vond. Ik kreeg soms antwoorden waar ik niet zo goed raad mee wist en andere keren wist ik zelf niet goed hoe ik ergens op zou willen reageren. Gelukkig blijkt net als bij andere situaties ervaring een goede leermeester te zijn en de wisselwerking met anderen op sociale media gaat mij steeds beter af.

Het schrijven zelf is leuk om te doen, desondanks komt het ook met uitdagingen. Ik vond het heel moeilijk om te vertellen dat ik vroeger op een LOM-school heb gezeten. Niettemin was en is het voor mij heel belangrijk dat hier meer over gesproken gaat worden, omdat er jaren later nog steeds vooroordelen over bestaan. Vandaar dat ik bezig ben er een boek over te schrijven.

Ik wilde verder gaan met schrijven, dat was mij inmiddels duidelijk geworden. Alleen wist ik niet zo goed hoe ik het zou moeten aanpakken. Het zat mij zo dwars dat ik er niet goed door kon slapen. Inmiddels ben ik er uit en ben ik mij verder in deze richting aan het ontwikkelen. Ik nodig hierbij iedereen uit die geïnteresseerd is om op de bovenstaande link naar mijn LinkedIn-pagina te klikken om mijn profiel te bekijken en eventueel een connectie aan te gaan.

De mogelijke invulling van mijn toekomst was niet het enige waar ik wakker van lag. De crisis met het coronavirus viel mij eveneens heel rauw op mijn dak. De voortdurende stress had niet alleen invloed op mijn dagelijks leven, het leverde mij daarnaast grote moeite met schrijven op. Het lukte mij door eerdere ervaringen om weer overeind te krabbelen.

Het viel mij op dat ik de afgelopen twee jaar meer over ADHD, autisme en daar aan gerelateerde zaken had geschreven dan over andere onderwerpen zoals wandelen. Ik wil die andere onderwerpen vanaf nu meer aandacht gaan geven. Verder zal ik indien nodig de vormgeving van mijn blog aanpassen.

Ik ben twee jaar geleden een nieuwe weg ingeslagen. Angst heb ik niet meer, spanning vanwege obstakels op die weg heb ik nog nog wel, maar het is vooral nieuwsgierigheid wat ik nu heb. Niet alleen nieuwsgierigheid naar wat er zich aan het eind van de weg bevindt, tevens ben ik benieuwd naar de zijwegen die ik nog ga tegenkomen. Die uitdagingen ga ik graag aan.