Ineens was het winter in februari en in 2021 zijn wij dat niet meer gewend. Ikzelf ook niet meer en dat terwijl ik vroeger toch ook hevige winters voorbij heb zien komen in Nederland. De winter van 1962/1963 was voor mijn tijd, maar de winter van 1978/1979 heb ik wel meegemaakt en die was ook niet mis. De kou van februari deed mij daar weer aan denken en die kou bracht bij mij ook andere herinneringen boven uit die tijd.
Die winter waren er veel sneeuwstormen met daarbij hoge sneeuwduinen. Ook ijzelde het heel vaak waardoor stoepen en straten in ijsbanen veranderden. Bij ons thuis stonden de ijsbloemen op de ruiten. De sloot bij ons aan de overkant was wekenlang dichtgevroren en veel mensen maakten van de gelegenheid gebruik om daar te schaatsen.
Het was in die winter dat ik de eerste maanden op de Valentijnschool in Den Haag zat. Een periode waarin alles voor mij veranderde in positieve zin. Het jaar daarvoor op een andere kleuterschool ging het niet goed met mij en dan druk ik mij nog zwak uit. Op de Valentijnschool begon mijn herstel van de voorafgaande gebeurtenissen, al zou het nog vele jaren duren voordat ik dit allemaal had verwerkt.
In die tijd was de school nog gevestigd in de Majubastraat. De klassen waren klein met niet meer dan vijftien leerlingen en het was er mede daardoor veel rustiger dan op mijn vorige school. De sfeer was er ook totaal anders: de medewerkers hadden veel meer geduld en begrip. Ik voelde mij voor het eerst in meer dan een jaar veilig.
Ik had problemen met mijn motoriek. Schrijven, veters strikken en andere bewegingen lukten mij niet goed of zelfs helemaal niet. Op de Valentijnschool konden ze mij daarbij beter begeleiden dan op andere scholen. De Valentijnschool was namelijk een LOM-school en de medewerkers wisten beter om te gaan met leerlingen zoals ik die met sommige dingen minder goed dan gemiddeld waren.
Waar het mij eerst niet lukte om een pen te hanteren, slaagde ik er met wat instructies van de juf in om streepjes op papier te zetten. Het duurde daarna nog een tijd voordat ik letters kon produceren, maar het begin was er. Daarnaast was de dagelijkse ruzie met mijn jas gauw verleden tijd. Als ik mijn jas uittrok, gingen mijn mouwen steeds binnenstebuiten en het lukte mij met geen mogelijkheid om dat weer te herstellen. Met opnieuw wat uitleg van de juf kreeg ik dat wél voor elkaar en wist ik uiteindelijk zelfs te voorkomen dat mijn mouwen binnenstebuiten gingen.
Kort na die winter verhuisde de school van de Majubastraat naar de Duinlaan en dat was inderdaad vlak naast de duinen in de buurt van Kijkduin. Het nieuwe schoolgebouw lag midden in de natuur, met bomen, planten en vogels. Ik vond het een verbetering ten opzichte van het oude schoolgebouw dat midden in de stad lag. Het grootste gedeelte van mijn tijd op de kleuterschool en mijn gehele tijd op de lagere school heb ik daar doorgebracht. Het gebouw met de karakteristieke rode puntdaken is ook het eerste beeld wat ik in mijn hoofd heb als ik aan de Valentijnschool denk.
Mijn slechte motoriek heb ik nog steeds en dat is niet te verhelpen. Maar de medewerkers van de Valentijnschool hebben mij vroeger enorm geholpen er uit te halen wat er in zit, mij ook te laten zien waar ik wél goed in ben en daarmee mij meer zelfvertrouwen te geven. Ik had het niet gered als ik niet naar die school was gegaan.
Er zijn heel wat jaren verstreken sinds ik daar op school zat en er is veel veranderd. De school heeft intussen een andere naam gekregen en is opnieuw verhuisd. Het gebouw met de rode puntdaken is er nog steeds, maar nu is de linkerhelft waar vroeger de Valentijnschool zat overgenomen door de voormalige buren die vroeger alleen in de rechterhelft zaten. Na de bouw van een woonwijk achter het gebouw is de naam van het stuk weg voor de deur veranderd van Duinlaan in Paddepad.
Ik loop nog vaak langs het Paddepad als ik een duinwandeling aan het maken ben. Iedere keer dat ik langs het gebouw loop waar vroeger mijn oude school was, vraag ik mij af wat er is geworden van de andere oud-leerlingen die net als ik te maken hadden met dingen waar ze minder goed in waren. Hebben zij hun weg weten te vinden? En hebben zij net als ik met vooroordelen te maken gehad?
Ik zou graag in contact willen komen met oud-leerlingen en oud-medewerkers van de Valentijnschool. Als je liever geen publieke reactie onder mijn artikel of op sociale media wil plaatsen, dan kun je reageren via het contactformulier of een direct bericht sturen en dat blijft vertrouwelijk.
Pieter de Duinwandelaar 