Voortdurende stress

Meestal voeren mijn wandelingen mij door de duinen van het Westduinpark. Ik zoek eigenlijk zelden het strand op terwijl dat vlak naast de duinen ligt. Vorige week heb ik daar verandering in gebracht. Ik begreep namelijk ineens waarom ik de afgelopen jaren het strand had vermeden.

Ik heb door ADHD en autisme dat er wat betreft activiteit te veel tegelijk uit wil en dat er qua zintuigen te veel tegelijk binnen komt. Dat levert bij mij een hoger stressniveau op dan bij mensen die dit niet hebben. Ik kom doorgaans tot rust als ik aan het wandelen ben en ik raak dan ook mijn energie kwijt. Sinds een paar jaar heb ik mindfulness als hulpmiddel tegen stress. Bovendien neem ik steeds pauzes tussen activiteiten. Ik heb daar normaal gesproken genoeg aan om met de stress in het dagelijks leven om te kunnen gaan.

De laatste paar maanden lukt dat steeds minder goed. Het is wel duidelijk waardoor dat komt: de coronacrisis. De angst voor besmetting, de vele maatregelen die steeds weer veranderen met nu zelfs een avondklok, de onzekerheid wat de toekomst gaat brengen en vooral de voortdurende waakzaamheid zorgen bij mij voor extra stress. In het begin van de crisis kon ik dat nog bolwerken, maar het wordt steeds lastiger. De reserves raken een beetje op.

Ik besteed meer tijd per dag aan mindfulness en dat helpt zeker. Ook wandelen helpt nog steeds, maar niet zo veel als gebruikelijk. Tijdens het wandelen moet je opletten voor corona en dat levert juist weer stress op. De laatste tijd begon ik af en toe vast te lopen met dingen. Ik ben doorgegaan met het schrijven aan mijn boek en dat gaat minder snel dan ik had gehoopt. Het bloggen ging zelfs helemaal niet. Mijn vorige bericht ging dan ook over een voor mij moeilijk onderwerp en ik wist niet goed hoe ik het een vervolg moest geven. Dat bezorgde mij alleen nog maar meer stress.

Ineens liep ik vorige week tijdens een wandeling toch het strand bij Kijkduin op en ik liep tot vlak aan de zee. Ruim tien jaar geleden had ik daar ook vele malen gestaan, kijkend en luisterend naar de zee en de golven. Net als toen gaf het mij weer rust. Ik had het strand vermeden omdat het mij herinnerde aan die tijd. Een tijd waarin ik helemaal op was, zowel lichamelijk als geestelijk. Het had meerdere oorzaken gehad, maar van twee van die oorzaken had ik op dat moment geen weet: ADHD en autisme. Daar zou ik pas een aantal jaren later achter komen en vanaf dat moment ben ik gaan leren hoe ik er mee om kan gaan.

De herinneringen aan mijn burn-out waren niet alleen pijnlijk, maar ook behulpzaam. Ik was net zonder moeite het duin opgelopen naar Kijkduin en tien jaar geleden moest ik als ik boven kwam op een bankje gaan zitten omdat ik uitgeput was. Mijn conditie is nu uitstekend vergeleken met toen. Aan de andere kant besefte ik dat het mij tien jaar geleden gelukt was overeind te krabbelen zonder de handvatten die ik nu wel heb. Ik ken mijzelf nu veel beter dan toen en ik ben er zowel lichamelijk als geestelijk veel beter aan toe. De ervaringen van mijn burn-out geven mij moed en hoop om ook deze tijd door te komen. Ik heb nog steeds veel stress, maar vastgelopen ben ik niet meer. Als ik ga wandelen, zal ik nu weer vaker het strand en de zee opzoeken.