Als ik in de duinen van het Westduinpark aan het wandelen ben, dan is het op sommige momenten en plaatsen net alsof ik de enige ben in de wijde omgeving. Soms zie ik dan nog wel dieren, zoals konijnen, vogels, Schotse hooglanders en vossen, maar geen mensen. Ik weet wel beter, binnen de kortste keren kom ik andere mensen tegen in het park en de eerstvolgende hoge duintop biedt mij een uitzicht over de stad Den Haag met meer dan vijfhonderdduizend inwoners. Ik heb met een bepaald onderwerp hetzelfde gevoel dat ik soms in het Westduinpark heb: ik weet dat er anderen zijn zoals ik, maar ik zie ze niet. Misschien heb ik ze ooit wel ontmoet, maar wisten zij en ik niet van elkaar dat we een gemeenschappelijke geschiedenis hebben.
Er is namelijk iets waar ik bepaald niet makkelijk over kan praten. Dat is niet omdat ik het niet wil, maar omdat mensen het nog steeds vreemd vinden. Daar wil ik verandering in brengen, want het is helemaal niet raar. Ik ben mijn eerste boek aan het schrijven en dat gaat over dit onderwerp. Een onderwerp waar duizenden Nederlanders mee te maken moeten hebben gehad en waar niettemin weinig over op het internet te vinden is. Dat is hoogstwaarschijnlijk omdat anderen er ook niet graag over praten.
Iedereen is verschillend en dat is ook op school het geval. Leerlingen kunnen goed zijn in bepaalde vaardigheden en in andere vaardigheden minder goed. Er zijn ook leerlingen die extra moeite hebben met bijvoorbeeld lezen, schrijven of rekenen. Soms valt dat met wat extra lessen op te lossen, maar in andere gevallen hebben die leerlingen extra begeleiding nodig die alleen gespecialiseerde scholen kunnen geven.
In de tweede helft van de vorige eeuw had je voor leerlingen die niet mee konden komen op de reguliere scholen de LOM-school. De afkorting ‘LOM’ betekende ‘Leer- en Opvoedingsmoeilijkheden’. Voor leerlingen met een verstandelijke beperking was er de MLK-school (‘MLK’ stond voor ‘Moeilijk Lerende Kinderen’). Deze scholen hebben bestaan tot 1998, daarna zijn deze opgegaan in het SBO (Speciaal Basisonderwijs).
Eind jaren zeventig zat ik op de kleuterschool en het ging niet goed. Ik bleek problemen met mijn motoriek te hebben waardoor voor mij zaken als schrijven, veters strikken en een jas aantrekken niet of niet goed lukten. Het was duidelijk dat het niet door een verstandelijke beperking kwam, want met andere vaardigheden had ik geen problemen of was ik zelfs beter dan mijn leeftijdsgenoten. Niettemin had ik extra begeleiding nodig en daarom ging ik naar een LOM-school.
Het ging snel beter met mij toen ik op de LOM-school zat. Ik kreeg individuele begeleiding voor de dingen waar ik niet goed in was en daarnaast kon ik mij ontwikkelen in de dingen waar ik wél goed in was. Ik heb geluk gehad dat ik op deze school heb gezeten. Als dat niet was gebeurd, dan vrees ik dat het niets met mij was geworden.
Helaas heb ik nogal wat vooroordelen ervaren tegen de LOM-school. Mensen in mijn omgeving dachten dat daar alleen maar onaangepaste kinderen op school zaten of dat LOM-scholieren niets konden. Ze vroegen zich soms ook af wat ik daar deed omdat ze vonden dat er niets mis met mij was. Veel van hen keken neer op kinderen die op een LOM-school zaten. Dit alles heeft mij erg veel pijn gedaan. Ik ben daardoor nog steeds bang om er over te praten.
Het beeld dat het grote publiek had van een LOM-school was onjuist. Ja, de leerlingen die daar op school zaten, waren vaak anders dan anderen en dat gold ook voor mijzelf. Dat kwam vaak niet alleen door wat zij hadden, maar ook omdat er al een voorgeschiedenis was. Ik ben zelf heel erg gepest op de kleuterschool waar ik zat voordat ik naar de LOM-school ging. Ik had daardoor behalve met de problemen met mijn motoriek ook met een laag zelfbeeld te maken. Op de LOM-school konden ze mij gelukkig goed helpen om mijn zelfbeeld te verbeteren.
Later ben ik van de LOM-school weer naar het reguliere onderwijs gegaan. Uiteindelijk heb ik mijn HBO-diploma informatica gehaald en vond ik een baan. De LOM-school verdween naar de achtergrond. De angst om er over te praten bleef echter. Soms hoorde ik mensen wel eens onbehoorlijke opmerkingen maken over LOM-scholen en diegenen durfde ik dan niet terecht te wijzen.
Omdat ik een sterk vermoeden had dat er meer met mij aan de hand was dan alleen maar een slechte motoriek, ben ik zes jaar geleden een zoektocht begonnen die mij langs huisartsen, neurologen, psychologen en psychiaters bracht. Daarbij kwam ook de LOM-school ter sprake en ik merkte tot mijn schrik dat tientallen jaren later sommigen nog steeds geen goed beeld hadden van wat het inhield. Gelukkig lukte het mij bij de meesten wel om dat beeld recht te zetten.
Hoewel de gymlessen, spraaklessen en schrijflessen op de LOM-school mij heel erg hebben geholpen, is mijn slechte motoriek er nog steeds. Bovendien heb ik er nog wat uitdagingen bij in de vorm van ADHD en autisme. Toch ben ik goed terecht gekomen. Ook al ben ik nu werkloos, er breken uiteindelijk betere tijden voor mij aan. Ik heb een positieve instelling en dat heb ik mede te danken aan de LOM-school.
Ik maak mij wel grote zorgen om de kinderen van nu die tegen soortgelijke problemen aanlopen als ik, omdat ik wat heb zien veranderen en bepaald niet ten goede. Er is nu ‘passend onderwijs’ ingevoerd en ik zie dat veel kinderen niet de hulp krijgen die ik wél heb gekregen. Door mijn verhaal te vertellen in mijn boek en hier op mijn blog wil ik daar verandering in proberen te brengen.
Ik vraag mij ook af hoe het de kinderen van vroeger is vergaan die ook op een LOM-school hebben gezeten. Zijn zij ook gepest omdat ze op een LOM-school zaten of waren anderen juist heel begripvol? Hebben zij er wat aan gehad net zoals ik of juist minder goede ervaringen? Ik wil het heel graag weten, maar contact leggen met andere voormalige LOM-scholieren is heel moeilijk. Dat terwijl er bij personen in de leeftijd van dertig tot in de zeventig toch mensen moeten zijn die op een LOM-school hebben gezeten.
Ik wil daarom een oproep doen aan alle voormalige LOM-scholieren: graag zou ik willen weten hoe jullie de LOM-school hebben ervaren. Ik kan mij voorstellen dat jullie misschien liever niet een openlijke reactie op mijn blog of mijn sociale media willen zetten. Er is daarom ook de mogelijkheid privé te reageren via het contactformulier of een direct bericht te sturen. Alle berichten worden vertrouwelijk (zie privacy-gedeelte op mijn blog) behandeld. Ik hoor het graag!
Pieter de Duinwandelaar 
Brok in mijn keel,dat zegt genoeg, denk ik. ❤️
LikeGeliked door 1 persoon
Beste Pieter, Heel herkenbaar! ikzelf heb op de LOM school gezeten in Uithoorn. Ik meld mij hierbij graag aan voor wat betreft jouw oproep.
LikeGeliked door 1 persoon
Beste Marina,
Bedankt voor je reactie! Je kunt contact met mij opnemen via de link ‘Contact’ op mijn blog die bovenaan de pagina staat.
LikeLike
lom school vreselijk traumatische ervaring
LikeLike
Bedankt voor je reactie. Wat naar om te lezen! In wat voor opzicht(en) was het traumatisch?
LikeLike
Er word je aangeleerd dat je het normale niveau niet aankan in het leven. Kort gezegd je bent dom. Ik kwam in een school met kinderen met zware gedragsproblemen. Ze smeerde hun poep uit op de wc deuren. Ik had die tijd alleen dyscalculie verder konden ze niks vinden. Wat ik daar heb gezien was vreselijk. Ook leraren die je persoonlijke grenzen niet accepteren. En ik moest maar niet denken dat ik later iets kon worden want ja je kan het niveau niet aan. Ik ben niet alleen hierin ik heb laats nog iemand gesproken die ook zei wij zijn ingeprent dat we minder zijn. Ik zit nu nog in theraphie die andere persoon vertelde dat hij problemen heeft als hij dom word genoemd of niet slim ik heb dit ook! Eigenwaarde word aangetast door LOM scholen vind ik. Ik heb jaren geloofd dat ik minder waard was omdat ik op zo school heb gezeten dus voor mij was het een helse ervaring
LikeLike
Jouw verhaal schokt mij wel! Jij hebt duidelijk op een rotschool gezeten. Op de LOM-school waar ik zat, gaven ze mij op een gegeven moment zelfs extra leerstof voor rekenen omdat ik verder was dan de lagere school leerstof (ik was niet goed in schrijven met een pen, maar wel goed in lezen en rekenen). Daar werd je helemaal niet behandeld alsof je minder was. Het maakt dus erg uit op welke school je zit en ook wanneer (scholen kunnen slechter en beter worden). Ik had meer te maken met vooroordelen buiten de school.
In ‘Herinneringen aan de Valentijnschool’ op mijn blog kun je meer lezen over de LOM-school waar ik heb gezeten en waarom ik daar zat. Ik had jou ook de goede ervaringen gegund die ik zelf daar heb gehad. Ik wens je veel succes en sterkte met het verwerken van jouw nare ervaringen.
LikeLike
Ik ben ook een ex leerling van een LOM-School in de 80er jaren en werd ook met het busje opgehaald en terug gebracht naar huis.
Ik kwam niet mee op het normale onderwijs en had veel moeite met leren.
Ik ben er echt wel eens mee gepest, maar omdat ik op de LOM-School een gouden tijd had
Kon mij dat commentaar niet zo veel schelen, Ik ben er zelfs trots op dat ik onderwijs heb gehad op een LOM-School. Ik ben elektronica engineer geworden door mij zelf alles aan te leren op mijn eigen tempo, en daar mag ik trots op zijn. Echter ben ik er pas op mijn 51e achter wat mij op de LOM-School bracht en dat is dat ik Autisme heb, Nu viel alles op zijn plek, Jammer dat ik dat niet eerder wist anders had ik mijn leven anders ingericht.
Inmiddels ben ik 52 jaar en werkloos door andere lichamelijke klachten, maar electronica is en blijft mijn hobby. Ik heb zelfs nog wel eens contact met oud leraren en dat waren de beste leraren die je kan bedenken. Dus Pieter ik snap jou helemaal maar schamen moet je zeker niet doen.
Vriendelijke Groet, Yv
LikeGeliked door 1 persoon
Bedankt voor je reactie! Ik hoop dat er voor jou ook weer betere tijden aan gaan breken. Ik was zelf op het moment dat ik dit verhaal schreef werkloos, maar inmiddels ben ik al weer een aantal jaren aan het werk (zie elders op mijn blog). Dus wie weet gaat dat bij jou ook wel weer lukken.
LikeLike
Hallo Pieter,
Interessant verhaal om te lezen over jouw LOM school ervaring, ook de andere verhalen in de reacties zijn interessant en in veel zaken herkenbaar voor mij. Ik heb zelf ook op een LOM school gezeten begin jaren 90. Dit puur omdat ik een flinke leerachterstand had opgelopen. Op mijn eerste basisschool werd ik enorm gepest, zelfs de leraar had de pik op mij, waardoor ik nooit de goede begeleiding heb gekregen die ik nodig had die tijd. Ik gedroeg mij anders dan andere kinderen en was snel afgeleid. (Op latere leeftijd is er bij mij ADD geconstateerd, dat verklaarde voor mij wel het één en ander achteraf). Ik ben toen naar een andere basisschool gegaan, ook omdat mijn ouders een behoorlijke aanvaring met mijn leraar gehad hebben, waardoor ze mij niet meer naar die basisschool wilde brengen, dat zegt ook wel wat. Maar op die andere basisschool kwam mijn leerachterstand echt naar voren en kon ik niet meekomen met de lessen en de andere kinderen en bleef ik een jaar zitten. Er is toen met de leraar en directeur besproken dat speciaal onderwijs beter bij mij zou passen. Dus naar een LOM school. Ik had geen idee wat ik hierbij moest voorstellen. Maar idd iedere morgen met een busje mee, wat mijn ouders met name verschrikkelijk vonden, want de hele buurt kon zien dat hun kind afweek en door een speciaal busje werd opgehaald. Toen ik wat ouder was ben ik met een vriendje uit mijn klas gaan fietsen van en naar school, dus geen stom busje meer. Wat mij is bijgebleven uit die tijd was dat de leraren erg aardig waren en echt de tijd voor mij namen. Ik had niet zozeer problemen met leren, maar de achterstand inhalen die ik op de voorgaande scholen had opgebouwd, dit kon ik gelukkig in mijn tempo doen met begeleiding. En met mijn concentratiestoornis konden ze mij gelukkig ook goed begeleiden, uiteindelijk is het goed afgelopen en ben ik doorgestroomd naar de MAVO. Waar ik vooral moeite mee had was het gedrag van de andere kinderen op die school. Er zaten er behoorlijk wat tussen met gedragsproblemen, en ik heb best wat vechtpartijen meegemaakt op het schoolplein, en heb geleerd flink van mij af te bijten in die tijd. Maar gelukkig ook genoeg vriendjes gemaakt waar ik het wel goed mee kon vinden. Ik heb er verder nooit veel over gesproken, ik ben ook niet gepest dat ik op een LOM school zat, de meeste vriendjes die ik had zaten immers op dezelfde school. Maar ik snap de berichten van de andere lezers erg goed als ze beschrijven dat ze hele andere ervaringen hebben gehad uit hun LOM school tijd.
LikeLike
Bedankt voor het delen van je verhaal! Ik werd ook een tijd opgehaald met een busje en naar school gebracht en heb daar geen nadelen van ondervonden. Ik kan me voorstellen dat anderen het daar best moeilijk mee kunnen hebben, vooral als er nare reacties komen. Ik ben later met openbaar vervoer naar school gegaan. Fietsen was namelijk vanwege mijn motoriek geen optie.
LikeLike