Chaoscontrole

Het is inmiddels meer dan een jaar geleden dat ik het eerste bericht op mijn blog plaatste. Ik ben een tijd op zoek geweest naar een eigen schrijfstijl. Die heb ik nu wel gevonden, al zal die stijl zich nog wel verder ontwikkelen. Inmiddels ben ik er achter gekomen dat mijn creatieve proces om tot een artikel te komen een stuk ingewikkelder is dan ik dacht. In dit artikel vertel ik er meer over.

Mijn hoofd zit altijd vol gedachten en ideeën. Zelfs als ik uiterlijk kalm ben, blijft het maar doorgaan in mijn hoofd. Als ik in gesprek ben met anderen, brengt mij dat weer op nieuwe ideeën. Bovendien roepen gebeurtenissen in het heden vaak herinneringen op uit mijn geheugen. Ik heb altijd inspiratie voor nieuwe verhalen.

Het valt alleen niet mee om daar structuur in aan te brengen. Ik heb namelijk niet zo veel controle over de stroom van gedachten en herinneringen in mijn hoofd. Als ik met het ene idee bezig ben, komt het andere idee al weer in mij op. Ik heb inmiddels wel wat middelen om wat meer controle te krijgen over die chaos in mijn hoofd. Wandelen bijvoorbeeld helpt om wat van mijn energie kwijt te raken.

Die hyperactiviteit zit niet alleen in mijn hoofd, maar komt ook naar buiten en dat zit mij soms in de weg. Ik kan namelijk niet stil op een stoel blijven zitten. Na een paar minuten loop ik meestal weg om weer wat anders te gaan doen. Mijn artikelen schrijf ik dan ook altijd met hindernissen. Soms lukt het me wel om te hyperfocussen: ik kan mij dan juist voor langere tijd intensief op iets concentreren. Dat lukt vaker als ik weer een flink eind heb gewandeld.

Ik mag dan meestal niet zo veel concentratievermogen hebben, doorzettingsvermogen heb ik wel. Artikelen krijg ik dan ook altijd af, alleen ben ik er dan nog niet. Ik ben mijn eigen redacteur en ik heb nog een eigenschap die heel handig kan zijn, maar vaak veel tijd kost: ik ben een perfectionist. Ik ben altijd bezig om taalfouten te verwijderen, te kijken of zinnen goed lopen en te controleren of het verhaal in zijn geheel leesbaar is.

Ik maak het mijzelf bovendien nog moeilijker. Dat komt doordat ik vaak schrijf over persoonlijke onderwerpen. Het lijkt voor de lezers van mijn blog misschien dat ik hier heel makkelijk over kan praten, maar ik vind het juist heel lastig. Er komen vaak sterke emoties en herinneringen boven als ik over deze zaken praat of schrijf.

Dat geldt nog meer voor het project waar ik nu mee bezig ben. Ik ben namelijk naast mijn blog bezig met het schrijven van mijn eerste boek. Dat boek is autobiografisch en gaat voor een deel over mijn jeugd. Ik heb moeite met bewegen en dat werd toen duidelijk. Ik heb daar hulp bij gekregen, maar ik heb ook te maken gehad met vooroordelen.

Zelfs al is het schrijven van dit boek moeilijk voor mij, ik vind het belangrijk om mijn verhaal te vertellen. Niet alleen zal het voor mij een opluchting zijn om dit te delen, maar ik weet dat er anderen zijn die hier ook mee te maken hebben gehad en die kan ik er waarschijnlijk mee helpen. Er wordt namelijk zelden of nooit over een aantal onderwerpen in mijn boek gesproken en daar wil ik verandering in brengen. Bovendien zie ik de afgelopen jaren dingen gebeuren waardoor mensen niet de hulp krijgen die ik wel heb gehad.

De ervaring bij het schrijven van mijn blog helpt mij bij het schrijven van mijn boek. Ik merk dat het toch wat minder lastig voor mij wordt om persoonlijke onderwerpen te delen. In het begin wilde ik anoniem blijven. Dat is nu niet meer het geval, al is mijn pseudoniem gebleven. Een verhaal weggooien en opnieuw beginnen omdat ik het niet goed genoeg vind is iets wat ik inmiddels gelukkig heb afgeleerd. Tevens heb ik sinds ik artikelen voor mijn blog schrijf meer structuur kunnen aanbrengen in hoe ik verhalen schrijf. De chaos is handig om creatief te kunnen zijn, maar ik ben blij dat ik er inmiddels enigszins controle over heb.

Maar wacht even, er zijn toch medicijnen tegen hyperactiviteit? Dat heb ik al geprobeerd en met de ervaringen die ik daarmee heb, heb ik materiaal genoeg om er binnenkort een apart artikel aan te wijden.